چند سال پیش در  جریان بازی های پار المپیک (المپیک معلولین) در شهر سیاتل آمریکا 9 نفر از شرکت کنند گان دو 100 متر پشت خط آغاز مسابقه قرار گرفتند . همه این 9 نفر افرادی بودند که ما آنها را عقب مانده ذهنی و جسمی می خوانیم .

آنها با شنیدن صدای تپانچه حرکت کردند . بدیهی است که آنها هرگز قادر به دویدن با سرعت نبودند و حتی نمی توانستند با سرعت قدم بردارند بلکه هر یک به نوبه خود با تلاش فراوان می کوشید تا مسیر مسابقه را طی کرده و برنده مدال پار المپیک شود ناگهان در بین راه پای یکی پیچ خورد.

این دختر یکی دو غلت روی زمین خورد و به گریه افتاد هشت نفر دیگر صدای گریه او را شنیدند ، آنها ایستادند ، سپس همه به عقب بازگشتند و به طرف او رفتند . یکی از آنها که مبتلا به سندروم داون ( عقب ماندگی شدید جسمی و روانی ) بود ، خم شد و دختر گریان را بوسید و گفت : این دردت رو تسکین میده .

سپس هر 9 نفر بازو در بازوی هم انداختند و خود را قدم زنان به خط پایان رساندند . در واقع همه آنها اول شدند . تمام جمعیت ورزشگاه به پا خاستند و 10 دقیقه برای آنها کف زدند

شاید یه روزم تو بتونی اون طرف این شیشه بشینی خدارو چه دیدی

ادامه مطلب...